X
تبلیغات
رایتل
داستانهای کوتاه یک نویسنده آماتور
  
 
 
آرشیو
 
دوشنبه 5 بهمن‌ماه سال 1383
به خودم...

هر بار نگاهم می کنی
جرعه ای از آن شراب بیست و چند ساله ناکجاآبادی را می ریزی توی حلق خشکم و تلخ و شیرین می سوزاند و می رود تا جایی که مستم میکند.
آن وقت است که نگاه می کنم و می بینم نه تویی بوده و نه نگاهی.
تنها من بودم. فقط من خواهم بود. 

کورمال کورمال دست میکشم روی دیوار. روی خواب فرش ابریشمی پر گل.
نیستم. نیستی.
بگو کجای خیالم سفیدی مانده که نقش تو را آنطور که میخواستم دوباره بکشم نه آنطور که بودی.  
دیگر نه به زور زاناکس چشم بر هم میگذارم و نه به ضرب سیتالوپرام چشم  میگشایم، که نمیدانم وقتی خوابم تو را می بینم یا وقتی بیدارم خودم را.

کاش یالهایم را بریزم روی داغ روی گونه ام و بتازم به جایی که اسبها را جفت جفت به گاری می بندند .
تاختن نه کار من بود نه کار تو.

                بزن بی رحم! بزن!

                         درد هیچ شلاق دیگری نمیتواند خط خون را زیر یالهایم نقش بزند.

                                    بزن روح استخوانی ام را که تا نزنی نمیروم. 

                                              نه! 
                                                                
                                                   تاختن نه کار من بود نه کار تو.


برای عضویت در خبرنامه این وبلاگ نام کاربری خود در سیستم بلاگ اسکای را وارد کنید
نام کاربری
 
تعداد بازدیدکنندگان : 466000


Powered by BlogSky.com

عناوین آخرین یادداشت ها